Türk sinemasında bazen kendine has filmler çıkıp bizi kendine aşık ediyor. Antalya Uulusal yarışmaya katılan Genç Pehlivanlar da işte böyle bir film. Genç Pehlivanlar, Antalya’da Behlül Dal Jüri Özel ödülünü ve En İyi Kurgu’yu aldı. Amasya’da güreş merkezinde eğitim alan ve yılın çogu vaktini ailelerinden uzakta hocaları ve arkadaşlarıyla geçiren bu yaşı küçük yüreği kocaman güreşçilerimizi tanıyalım istedik. Muhammet Ceylan, Harun Kılıç ve Baran Kendirlioğlu bizi kırmadı sorularımızı cevapladı. Arada da güreş tuttuk. İşte geleceğin şampiyonları…

Muhammet, filmde çok fazla gördüm seni. Anladığım kadarıyla filmin dramatik yapısı senin üzerine kurulmuş. O kameralar geldiğinde rahatsızlık hissettin mi? Mesela ağladığın sahnelerde kamera varken rahatsız oldun mu?

MUHAMMET CEYLAN : Hayır zaten kamera yokmuş gibi, o bizim kendi hayatımız. Güreşirken de kamerayı unutuyoruz zaten direkt.

Ne zaman başladın güreşe?

MUHAMMET CEYLAN : 4 sene önce başladım.

Nasıl başladın?

Aslında şu anki Ramazan hocam beni çağırmıştı. O şekilde başladım ben.

Nerden çağırmıştı?

MUHAMMET CEYLAN : Önceden aynı yerde oturuyorduk Suluova’da. Ramazan hoca da orada oturuyordu. Oradan gördü çağırdı.

Kamplarınız nasıl oluyor? Yani anladığım kadarıyla sizi ailenizin yanından alıyorlar

MUHAMMET CEYLAN : Okul zamanı ful ordayız. Bir ay, bir buçuk ay da eve gidiyoruz. Yazın bir ay evde duruyoruz, 15 gün kampa gidiyoruz, sonra yeniden bir ay evde durup yeniden 15 gün kampa gidiyoruz. Zaten tatil bitiyor.

Filmi seyrettin mi?

MUHAMMET CEYLAN : Hayır.

Seyredecek misin?

MUHAMMET CEYLAN : İnşallah.

Hayatından beklentin nedir?

MUHAMMET CEYLAN : Şu anlık dünya şampiyonu olmak istiyorum.

Okul ne durumda?

MUHAMMET CEYLAN : Takdirle geçtim.

Aferin sana. Hocalar nasıl karşılıyorlar bu durumları?

MUHAMMET CEYLAN : Bizden çok onlar ilgileniyor zaten okulla. Hocalar ayarlıyorlar akşamları ders veriyorlar. Psikolog getiriyorlar. Psikologla konuşuyoruz annenizi babanızı özlediniz mi diyorlar.

Sinemayı sever misin?

MUHAMMET CEYLAN : Güzel film oldukça gidiyorum.

Amasya’dan çıkıp Türkiye’nin başka yerlerine gittin mi hiç?

MUHAMMET CEYLAN : İstanbul’a gittim, Ankaraya gittim…

Güreş yüzünden mi gittin?

MUHAMMET CEYLAN ::Güreş yüzünden gittiğim yerler Artvin, Kayseri, Sivas, Çorum…

Bütün Türkiye’yi dolaştınız yani.

MUHAMMET CEYLAN : Sayılır.

Harun güreşe nasıl başladın?

HARUN KILIÇ : İlk kez babam söyledi, antremanlar varmış gitmek ister misin diye. Ben de gittim. Sonra babam 1-2 haftaya bırakırım sanıyormuş ama bırakmadım. Daha sonrasında orada seçmeler vardı güreş eğitimine girmek için. Girdim, kazandım. Sonra da eğitime başladım işte.

Peki, ailenden ayrılmak biraz zor olmadı mı?

HARUN KILIÇ : Zaten ilk geldiğimizde o kadar fazla durmuyorduk eğitimde, 2 haftada bir ailemizin yanına gidiyorduk. Daha sonra da alıştık.

Anladım, demin arkadaşına da sorduğum gibi, kameralar varken kendini rahatsız hissettin mi? O bütün anını kaydediyor.

HARUN KILIÇ : Zaten kameralar varken bir tane güreşe gittik. Onda da yendim.

Peki antreman zamanlarında?

HARUN KILIÇ : Kamera ilk geldiğinde biraz sıkıntı yaşadık ama sonrasında kamera olduğunu unuttuk zaten. Pek sıkıntı olmadı.

Peki hocaların size karşı davranışlarında değişiklik oldu mu?

HARUN KILIÇ : Oldu. Yani biraz oldu.

Daha mı iyi davrandılar kamera varken?

HARUN KILIÇ : Yani biraz. Aslında normalde de çok iyi davranıyorlar ama. Kamera varken de iyi davrandılar. Tam öyle de değil işte.

Peki senin amacın, hedefin ne?

HARUN KILIÇ : İleride Avrupa Güreş Olimpiyat şampiyonu olmak. Taha Akgül şampiyon olmuştu ben de onun gibi bir şampiyon olmak istiyorum.

Aferin sana. Peki hiç yurtdışında güreş attınız mı? Yurdişindaki çocuklarla falan?

HARUN KILIÇ : Yurtdışında uluslararasına gittim ben geçen sene. Orada 17 tane ülke falan geldi. Doktor raporuyla girmiştim diğerlerine göre küçüktü yaşım. Orada Rus rakibime yenilmiştim.

İlk maçın mıydı?

HARUN KILIÇ : Aynen ilk maçımdı.

Peki yenilince direkt elendin mi?

HARUN KILIÇ : Evet. Zaten doktor raporuyla gittim normalde yaşım onlardan küçüktü.

Yılmak yok.

HARUN KILIÇ : Aynen.

Sen de kendini tanıt bakalım.

BARAN KENDİRLİOĞLU: Adım Baran, soyadım Kendirlioğlu.

Aileni özledin mi buraya geldiğinde?

BARAN KENDİRLİOĞLU: Yani tabii ki, kim özlemez ki. İlk başlarda kaçıyorduk eve gitmek için. Hocalar tutuyordu. Daha sonrasında buranın güzelliklerini görünce alıştık.

Peki deden senin güreşlerini seyrediyor mu?

BARAN KENDİRLİOĞLU: Mesela bizim bir güreşimiz olunca onlar da geliyorlar seyrediyorlar. Öyle yani.

Peki heyecanlanıyor musun onlar gelip izlediklerinde?

BARAN KENDİRLİOĞLU: Oluyor az bir şey. Kim heyecanlanmaz ki zaten.

Peki kilolarınız nasıl? Sen mesela yaşına göre daha kilolusun. Kendinden büyüklerle güreşmek zor olmuyor mu?

BARAN KENDİRLİOĞLU: Yani aslında olmaması lazım ama bazen yaş küçültenler oluyor. Gideyim derece yapayım ne olursa olsun diyenler oluyor.

Bundan sonrasında peki ne düşünüyorsun?

BARAN KENDİRLİOĞLU: Çok çalışıp güzel bir yerlere gelmeyi, şampiyon olmayı istiyorum.

Filmde seyrediyoruz sürekli antreman yapıyorsunuz. Sonuçta orada da güreşiyorsunuz. Rakiplerin de hep arkadaşların. Aranızda hiç kızgınlık oluyor mu?

BARAN KENDİRLİOĞLU: Antremanlarda oluyor. Ama antreman bittikten sonra düzeliyor yine.

MUHAMMET CEYLAN : Antremanlarda oluyor aynen. Sonuçta kendimiz için yapıyoruz bunu. Kendimizi zorluyoruz. Çalışıyoruz. Antremanlarda sıkıntı çıkıyor ama antremandan sonra yine kardeşiz.

Peki üçünüze de sorsam, sinema mı? Güreş mi?

HERKESİN CEVABI: Güreş.

Niye?

HARUN KILIÇ : Öyle başladım öyle bitireyim dedim.

Peki ya sen? Sinemanın dünyası çok renklidir. Magazinler, kızlar mızlar.

MUHAMMET CEYLAN : Öyle şeyler bize ters.

Peki ya sen neden güreşi tercih ediyorsun?

MUHAMMET CEYLAN : Çünkü güreş bizim ata sporumuz. Sünnettir ayrıca. Ve de sinemayı sevmem.

Neden sevmezsin?

MUHAMMET CEYLAN : İzlerim ama sevmem. Neden bilmiyorum.

Güreş kampında eksik olan yerler var mı sizin gördüğünüz?

MUHAMMET CEYLAN : Yani bizim çalışma alanımız tek minder. Siz de gördünüz. Biz bir tane daha minder istiyoruz.

Peki hocalarınız?

MUHAMMET CEYLAN : Hocalarımızın biri zaten dünya şampiyonu. Diğeri Türkiye’nin en iyi klübünden çıkma. Diğerinin Türkiye içi çok büyük başarıları var.

Peki senin eksik gördüğün şeyler neler?

HARUN KILIÇ : Minderimiz çok küçük olduğu için bazen sakatlanmalar çıkıyor. Bir de antremanların sonlarına doğru minderler kayıyor. Aralarında boşluk oluşuyor. Bir de halatlarımız orta kısımlarından incelmeye başladı artık çeke çeke.

Filmde görüyoruz sakatlanıyorsunuz. Mesela parmaklarınız şişiyor, dönüyor vesaire. Sağlık konusunda yeterli bir destek sağlanıyor mu?

HARUN KILIÇ : Hocalarımız saolsunlar ilgileniyorlar bizimle.

Hocalarınızı gördüm zaten orada her şeyi yapıyorlar size. Ama bir doktorunuz yok sanırım?

HARUN KILIÇ : Yok, doktorumuz. Dokoru geçtik sağlık dolabımız bile yok.

Sizden başka, Spor Bakanlığı’na bağlı başka güreş merkezleri var mı?

HARUN KILIÇ : 33 tane olması lazım eğitim merkezi.

Sen Amasyalısın ve Amasya’ya pehlivan diyarı denir.

BARAN KENDİRLİOĞLU: Amasya’da güreş futboldan vesaire daha değerli görülür. Amasya’da ismin bir kere pehlivana çıktımı herkes seni tanır. Pehlivan, pehlivan, pehlivan diye çağırır herkes seni.

Peki sen Amasyalı eski pehlivanları biliyor musun?

BARAN KENDİRLİOĞLU: Mahmut Demir var, Avrupa Dünya Olimpiyat şampiyonu. Ondan sonra Hamit Kaplan var.

Kaç kardeşsin?

MUHAMMET CEYLAN : Benim 2 tane abim var.

Özlüyor musun onları?

MUHAMMET CEYLAN : Bazen özlemiyorum. Bazen annemle babamı da özlemiyorum. Yani özlüyorum da ağlayacak kadar değil. Ağlamayı da sevmiyorum zaten. Kaçmam da.

Peki kardeşinin güreşle alakası var mı?

MUHAMMET CEYLAN : O da yapacaktı da sonra bir gün gelip bıraktı. Kaleci o. Bir de defans.

Peki sen kaç kardeşsin?

HARUN KILIÇ : 3 kardeşiz. Bir abim bir de benden küçük erkek kardeşim var.

Peki onlar ilgili mi güreşle?

HARUN KILIÇ : Onlar güreşe gitmiyorlar ama küçük kardeşime hareketleri öğretiyorum ben.

Senin peki kardeşin var mı?

BARAN KENDİRLİOĞLU: Benden küçük erkek kardeşim var. Ama o daha iki buçuk yaşında.

Yani şu an ailenin tek çocuğusun sayılır.

BARAN KENDİRLİOĞLU: Ailemi özlemiyorum da, kardeşimi özlüyorum.

Öncelikle biraz kendinden ve neler yaptığından bahseder misin?

Ankara’da doğup Denizli’de büyüdüm ve Dokuz Eylül  Üni. Hukuktan mezun olduktan sonrası İstanbul’a geldim.  Ortaokul yıllarından başlayan ve ilk çalışma yıllarıma kadar da devam eden oyunculuk sevdasıyla başladı esasen benim yapımcılığa uzanan serüvenim. Tiyatro, setler.. Tüm bu süreçte bir taraftan avukatlığa da devam ediyordum. Tabi ilgi alanım dolayısıyla Fikri mülkiyet haklarında uzmanlaşmaya yöneldim. Ardından Hukuk formasyonunun etkisiyle de olsa gerek yapımcılığın ne kadar keyifli bir süreç olabileceğini keşfettim. Mutfaktaki şefi seçen, menüyü oluşturan, nasıl bir kitleye hitap edeceğini bilen; dekoru, tasarımı, müziği buna göre seçerek insanları haz almasını sağlayan bir maestro gibi… Tabi daha da güzeli buradaki yapılan iş dünyaya etki edebilecek potansiyele sahip, tüm duyulara hitap edebilen bir anlatım diline, sinemeya dairdi.  Bu merakım sonucunda işi daha da iyi öğrenebilmek adına Kadir Has Film ve Drama Yapımcılık programında yüksek lisans yaptım. Buradaki derslerim esnasında da sektörün önde gelen yapımcılarının atölyelerine katıldım; mesleğimi de sürdürürken yapımcılığa dair kendimi besleyebileceğim ne varsa katılmaya çalıştım. 2011 yılı iki işim için de bir dönüm noktası oldu. Fikri mülkiyet alanında çalıştığım hukuk büromu, Royal-T Danışmanlık firmasını kurdum. Yapımcılık alanında Türkiyenin önemli isimlerinden olan Zeynep Atakan’ın yanındaki kısa çalışma süremde yolumun kesiştiği Mete Gümürhan ile de Türkiye’de Kaliber Film şirketini kurduk. Bağımsız ve yenilikçi işler yapmayı hedefledik. Nitekim “Genç Pehlivanlar” isimli, benim yapımcısı olduğum Mete’ninse yönetmenliğini üstlendiği belgeselimiz dünya prömiyerini Berlin’de yaptı ve burada Özel Mansiyon Ödülüne layık görüldü. Farklı bir iş yaptığımıza ve filmin daha da çok başarılara imza atacağına inanıyoruz. Ben daha çok belgesel yapımına dönmemden ötürü kendi firmamla yapımcılık serüvenime devam etmeyi planlıyorum. Fm FilmWorks ile yapımını gerçekleştireceğim belgesel projem Sınır Bozukluğu, Köprüde Buluşmalar kapsamında ilk sınavını verecek.  Bir taraftan da fikri mülkiyet alanında doktora çalışmalarıma ve avukatlığa devam ediyorum.

Senin için belgeselin tanımı nedir?

Belgesel, adı üzerinde gerçekliklere dayalı olarak çekilen, sinemasal bir anlatım türüdür. Bu dilin dünyada pekçok farklı örnekleri mevcut. Benim burada  zamansal bir çizgiden, konuşan kafalardan oluşan bir yapımla gerçeklikleri aktarmak tercih konusu değil. Dökü drama, Mockumentary gibi türlere henüz ülkemizde pek rastlayamıyoruz. Ben sanırım bazı gerçeklikleri anlatırken anlatılanın ağırlığına uygun olacak şekilde buna biraz mizah sosu da katılması gerektiğini düşünüyorum. Ya da Genç Pehlivanlar filminde yaptığımız üzere, gerçek olayları manipüle etmeden bir belgeseli çekmek de, yönetmenlerin önündeki zorlu bir yol ve de ulaşılması keyifli bir hedef gibi bana kalırsa. Türkiye’de anlatılacak çok hikaye var ancak yenilikçi düşünen yönetmenlere de ihtiyacımız var.  Yönetmenlerimiz kurmacaya yönelmek yerine kurmacaya yakın bir anlatım diliyle de belgesel çekmeyi deneyebilirler diye düşünüyorum.

Belgeseli bir araç olarak mı görüyorsun? Yoksa söz gelişi bir 10 yıl sonra da, kısa filmler, belgeseller çekeceğim diyor musun?

10 yıl uzun bir süreç ama şunu biliyorum ki belgesel yapmak, beni heyecanlandıran, farklı bir iş. Önemli olan tutkuyla savunabildiğiniz ve sizi harekete geçiren bir proje bulmak. Bu uzun metraj bir film de olabilir ancak bunun zamanı var. Önce kafamdaki belgesel projeleri tamamlamak hedefim. Bir de animasyon film hayalim var. Ama her şey doğru zamanda.

“Genç Pehlivanlar”ın hikayesi neydi?

Önce iki pehlivan kardeşi çekecekken ailenin muvafakatini geri çekmesi üzerine yatılı bir güreş okulunu keşfetmemiz sonucunda yaptığımız bir kurmaca belgesel filmdir Genç Pehlivanlar. Buradaki ‘kötü’de kesinlikle bir ‘iyi’ vardı ki bu olay bizi, çok daha katmanlı bir serüvene tanık olabileceğimiz bir yere sürükledi. Amasya’da yatılı bir güreş okulunda okuyan 10 ila 17 yaşındaki küçük pehlivan adaylarının bu okulda görüşmeyi öğrenirken diğer bir okulda da genel eğitimlerini tamamladığı bu hikayedenin anlatımına dair hedefimizde, güreş sporundan çok bu çocukların psikolojisini ve yaşantısını aktarabilmek vardı.

“Genç Pehlivanlar”daki karakterlerden biraz bahseder misin?

‘Genç Pehlivanlar’, çocukluktan yetişkinliğe geçen ve ailesinden ilk defa ayrı düşen küçük pehlivan adaylarının hayata karşı olan mücadelesine tanık olmamızı sağlıyor. İlk defa yuvadan kopuş, arkadaşlarının aynı zamanda rakipleri olması, şampiyonluk hedefi, özlem, hırslar, kaygılar.. Ancak içeriğinde pekçok mücadeleyi barındıran bu filmin asıl vurucu ve farklı olan tarafı, ergenliğe geçişte ve kimlik arayışında ekstra bir çabayı gerektiren bir sorumluluğun yüklendiği ufak bedenlerin hikayesini aktarabilmesi. Bu yılların zorluğunu iyi kötü hepimiz hatırlarız. Genç Pehlivanlar’daki 10 ile 17 yaşındaki bu küçük kahramanlarımızın kendilerinden bir de beklenen şampiyonluk hayalleri var. Ekonomik olarak yüksek gelirli ailelere mensup olmayan bu çocukların hepsinin hayali dünya şampiyonu olmak; ailelerin arzusu da bu yönde olunca elbet kendini sadece kendine değil; ailene, arkadaşlarına, çevrene ve dünyaya da kanıtlamak durumundasın.

Örnek aldığın, sinemasını sevdiğin, yerli yönetmenler kimler?

Yerli yönetmenlerden Aslı Özge, Yeşim Ustaoğlu, Nuri Bilge Ceylan ilk aklıma gelenler ama onlarca iyi isim olduğunu da düşünüyorum.

Türkiye’deki film festivalleri ve belgeselcilere yaklaşımları konusunda neler söylemek istersin?

Antalya Film Festivali kapsamında Antalya Film Forum geçtiğimiz yıl belgeselcilere kapılarını açtı. Keza İstanbul Film Festivali kapsamındaki Köprüde Buluşmalar da öyle. Türkiye’de de belgeselin sinemasal gücü keşfedildi. İyiye gidişin daha da desteklenebilmesi için daha fazla fon olmalı. Bakanlığın fonu –özellikle son derece kısa bir çekim takvimini zorunlu kılıyor olmalar dolayısıyla da- oldukça yetersiz kalıyor maddi açıdan.

Son olarak gelecek planlarından bahsedelim… Yeni projelerin neler?

Sınır Bozukluğu, özellikle sınırlara duyduğumuz takıntıdan yola çıkarak geliştirdiğimiz bir proje. Henüz geliştirme safhasında olduğu için çok detaylarına girmeyi tercih etmiyorum. Özetle 2 belgesel, bir kurmaca ve bir animasyon projesi üzerinde çalışıyorum. Sinemasal olarak tatmin edici olacağını anladığımız noktada reklam projeleri gibi farklı işlere de birlikte çalıştığım arkadaşlarımla ılımlı bakıyoruz.