Uyarımızdan sonra devam edelim. Geçtiğimiz sezon ( 6 ) özellikle teknik açıdan zirve yapan ve çok önemli olayları geçmişle bağlayan dizi, belki de bugüne kadarki en iyi sezona imza atmıştı. Özellikle son iki bölümde ekranlara yansıyan savaş ve katliam sahneleri üst düzey kotarılmış, hatta birçok açıdan Hollywood’un tarihi filmlerinin bazılarını geride bırakacak kadar etkili olmuştu. Son sezon bu anlamda görevini yerine getirdi diyebiliriz. Özellikle geçiş planları, kadrajlar ve sinematografik güzellikler tekrar tekrar izlenesi bir tat verdi. Zaten bu anlamda diziden yayınlanan kamera arkası görüntüleri de işin nasıl bir ivme kazandığını gözler önüne serdi. Seyircilerin reaksiyonları da savaş yaşanan bölümlerde daha da yüksekten duyuldu. Buraya kadar son sezon için sıkıntı yok ama senaryo biraz hayal kırıklığı oldu diyebilirim.

Öncelikle George R.R.Martin’in izlediğimiz ve izleyeceğimiz sezonlara denk gelen hikayeyi hala yazdığını ve sadece tüyo vererek yetindiğini belirtelim. Martin’in bu uzaklaşması dizi senaristlerine işin büyük bölümünü bırakmış oldu. Hal böyle olunca da önemli manevralarda kurulan matematikler son derece basit ve kendi içinde bile tutarsız bir hal aldı. Mesela, bir Ak Gezen yakalanıp Cersei’ye delil olarak kullanılma hikayesi başlı başına üçüncü sınıf bir olay örgüsü. Böyle bir riske girmek, Cersei’ye güvenmek ve ejderhaları başta kullanmamak… Yani neresinden bakarsak bakalım tutarsızlık ve başarısız bir entrika yaratma çabası. Sadece bu da değil. Diyaloglar da bu sezon ülkemizdeki dizilerde alışık olduğumuz düzeyde ajitasyon ve kalitesizlik içeriyordu. Velhasıl biçim olarak dizi külliyatına sağlam bir yerden girecek ama içerik olarak serinin en zayıfı diyebileceğimiz bir sezon oldu. Bakalım final sezonu, bu eleştirilerin de ışığında nasıl gerçekleşecek?

Peki Neler Yaşandı ve Yaşanabilir?

7. sezon sonunda beklenen kış ve Ak Gezenler geldi. Geldikleri gibi ortalık karıştı, duvar yıkıldı, mertlik bozuldu. Hatta bir ejderhayı da saflarına kattılar. Serçe Parmak denen illet karakterden sonunda kurtulduk ve artık kardeşlerin arasını bozacak bir iki yüzlü yok. Jon Snow ve Khaleesi’nin merakla beklenen birlikteliği, aşkı ve hatta sevişmeleri de arz-ı endam eyledi. Herkes artık rahata ermiştir. Jon Snow’un kim olduğu da ismine kadar açıklandı ve tahtın esas varisinin de o olduğunu öğrenmiş olduk. Frey ve Tyrell haneleri de bu arada tamamen yok oldu. Bunlar yaşanırken Cersei tekrar hamile kaldı ama Jamie verdiği sözü tutmak için kuzeye hareket etti. Ufak tefek bir sürü gelişme daha oldu ama artık mesele tamamen iyiler, kötüler ve nasıl bir savaş olacağı merakına doğru iyice daraldı. Görüp görebileceğimiz en büyük savaş son sezon sanırım bizi ekranlara kilitleyecek ve belki de herkes yok olacak.

Ak Gezenler duvarı yıktı geliyor, Jon Snow ve Khaleesi önderliğinde Kuzey büyük bir savaşa hazırlanıyor. Yaşayan Stark’lar bir arada olacak ve Jamie ile Tyrion da bu saflarda yer alacak. Yani bir nevi dizide sevdiğimiz bütün karakterler artık bir arada ve tamamen aynı tarafta. Karşı da ise Ak Gezenler ve ne yapacağı belli olmayan Cersei var. Bir de ona yardım eden Greyjoy’ların kötü adamı Euron. Teoriler ise şimdiden konuşulmaya başladı.

Teoriler

Bir teoriye göre Samwell Tarly ve Brandon Stark okuma ve geçmişe gitme becerilerini bir araya getirecek ve Gece Kralıİ’nı alt etmenin yolunu bulacaklar. Jon Snow’a kim olduğunu açıklayan ikili savaşı da sonsuza kadar bitirecek formülü öğrenip noktayı koyacaklar. Tabii iyi olan başka teori de Kuzey’in müthiş bir çarpışmayla sonu getirecek olması. Bu meyanda da kötülerin hepsinin ortadan kalkması.

Kötü olan teorilerden biriyse Jon’un Khaleesi’yi feda edip Azor Ahai olması. Böylece efsane Lightbringer kılıcı da Jon’un olacak ve Ak Gezenler’in sonunu getirecek. Tam da burada Jon ve Dany üzerinden başka bir teoriye geçelim. Bir ejderha feda eden Dany, bunun karşılığında bir bebek sahibi olabilecek ve bu Jon’dan olacak. Bu sonuçta da artık hükmetme konusunda sıkıntı çekilmeyecek. Bu iki teori de “buz ve ateşin şarkısı” göndermeleri üzerine kuruluyor. Buz ve ateş olan ikiliden yeni bir prens ortaya çıkacak. Bu, ya Azor Ahai olacak ya da yeni doğan bir bebek.

Son teorilerden biri de küçük kardeş kehaneti. Cersei’nin gerçekten küçük kardeşi olan Tyrion ya da yaşça küçük kardeşi olan Jamie ikilisinden biri tarafından öldürülmesi. Hal böyle olunca büyük bir düşman ve kaba tabirle ayak bağı ortadan kalkacak. İyiler ve Ak Gezenler baş başa kalacak.

Her şeyin sonunda ise ya Ak Gezenler kazanacak bizim kahramanları silip süpürecek ya da iyiler kazanıp kendi aralarında çarpışacak ve burada Cersei’nin pek şansı olmayacak. 2018 ya da 2019! 8. sezon ne zaman yayınlanacak bilinmiyor ama en iyi sezon olma potansiyeli bile var. Tabii bu sezonki kötü senaryo tuzağına düşmezlerse…

Yetkililer film hakkında, deyim yerinde ise ser verip sır vermiyorlar. Hatta Game of Thrones 2013-2014 sezonu yönetmenlerinden, yakın arkadaşım Alex Graves ile buluşmamdan bile dizi hakkında bir sonuç çıkartamamış olmam, yetkililerin bu konuya verdiği önemin bir parçası gibi duruyor.

Uzun sözün kısası, sevilen dizinin 7. sezonu çok şeye gebe. Açıkta kalan birçok uç birleşip belki de bizi bambaşka yerlere çekecek, ama asıl önemli olan acaba önümüzdeki 7. sezondaki 7 bölümü kimler yönetecek.

Gelin bu isimlere birlikte bakalım;

Jeremy Podeswa (1. ve 7. Bölümler)

Game of Thrones dizisine yürekten bağlı olanlar bu ismi yakından tanıyacaklardır aslında. Televizyon tarzını iyi bilen Podeswa, Six Feet Under, Dexter, True Blood, American Horror Story, ve Walking Dead dizilerinde de yönetmenlik görevi üstlendi.

Aslen Kanada’lı olan yönetmen daha önce Game of Thrones dizisinin 5. sezonunda, deyim yerinde ise ekran başında izleyiciye tırnaklarını yedirten Unbent, Unbowed, Unbroken ve 6. sezonda The Red Woman bölümlerinin yönetmenliğini yaptı.

aaa! unutmadan Jon Snow karakterini diziye tekrar getiren yönetmen de Podeswa’dır.

Lord Commander Jon Snow’un dirilip tekrar hayata döndüğü bölümün yönetmenliğini yapan Podeswa, izleyici tarafından bunun olacağı bilinmesine ve beklenmesine rağmen, farklı üslubu ile görevini başarıyla yerine getirmişti.

Podeswa, izleyiciyi şaşırtma kabiliyeti olan bir yönetmen. Dizinin 7. sezonunun açılışını ve aynı zamanda kapanışını yapacağını bilmemiz bile bu bölümlerde önemli işlerin olacağını kestirmemize yetiyor.

Mark Mylod (2. ve 3. Bölümler)

Mylod ismi de Yedi Krallığa yabancı olmayan isimler arasında. Dizinin 5. ve 6. sezonlarında görev alan başarılı yönetmen aynı zamanda High Sparrow bölümünde bizi High Sparrow ile tanıştıran kişi.

5. sezonun 4. bölümü olan Sons of the Harpy’nin de yönetmeni olan Mylod aynı zamanda dizinin “kanlı” yönetmenlerinden. 6. sezon bölümlerinden No One isimli bölümde Arya’nın Waif’in yüzünün derisini yüzdüğü bölüme hayat veren yönetmen, sezona damga vuran sahnelerden birinin altına imzasını atmıştı.

Mylod’un enteresan da bir yanı var…

Britanya kökenli yönetmen aynı zamanda İngiliz televizyon kanallarına çektiği Shooting Stars ve The Fast Show komedileri ile 1997’de ve 1998’de BAFTA (British Academy Television Awards) ödülünü 2 defa kazanan bir isim.

Matt Shakman (4. ve 5. Bölümler)

Daha önce It’s Always Sunny in Philedelphia, Ugly Betty ve House dizileri ile birlikte bazı HBO dizilerini yöneten Shakman, Yedi Krallığa yabancı bir isim olarak öne çıkıyor. Komedi ve drama tarzı yapıtları yönetmeyi sevdiğini söyleyen yönetmenin CV’sinde Brothers and Sisters, Mad Men, Siz Feet Under, Fargo ve the Good Wife gibi tanınmış yapıtlar da var.

7. sezonun 4. ve 5. bölümlerine hayat verecek olan isimden beklentim, fazla aksiyonun olmadığı, derin karakter analizlerinin fazla olduğu sahneler..

Bekleyelim, hep birlikte göreceğiz.

Alan Taylor (6. Bölüm)

Taylor ismi ile birlikte aklınıza düşen ilk kelime grubunun Thor: The Dark World, ikincisinin ise Terminator: Genisys olduğunu çok iyi biliyorum.

Hatta daha da ileri gideyim, bu iki yapıtın da hayal kırıklığı olduğunu söyleyip, Game of Thrones dizisinin 6. bölümden ümidini kesenleriniz bile olacaktır. Fakat film yönetmenliği ile dizi yönetmenliği arasında dağlar kadar fark olduğunu da unutmamak gerekiyor.

Kaldı ki Taylor, Game of Thrones dizisinde daha önce görev alan ve bu görevi başarıyla yerine getiren isimlerden biri, belki de en etkilisi olarak göze çarpıyor.

1. Sezonun 9. ve 10. bölümleri olan Baelor ve Fire and Blood isimli bölümlerinde imzası olan Taylor’un işini ne kadar iyi yaptığını bilmek için bu bölümleri anımsamanız yeterli olacaktır.

Hemen anımsatayım; Ned Stark karakterinin başının vücudundan ayrıldığı bölümü bizlere yaşatmıştı Taylor ve bence bu diziyi farklı yapan detaylardan birinin, beklenmeyenin her an olabildiği gerçeğinin de yaratıcısı olmuştu.

Evlilik programı, Survivor, nasıl büyülenmişçesine izleniyorsa, ahaliyi kilitliyorsa ekrana, Game of Thrones da bambaşka bir kitle tarafından, aynı muamele maruz kalıyor. Hayranlık, şaşkınlık verici bir şeye dönüşüyor. Günlerce bir kelime oyunu üzerine konuşuyor, yazıyor, tek amacı kapı tutmak olan bir karakterin ölümüne ağlıyorlar. Hodor aşağı, Hodor yukarı, rahmetli Hodor, canımız Hodor… Vay arkadaş! Akrabası vefat etse, bu kadar üzülmez, yasa girmiş çoktan, bu sanal acıyla yetinmiyor, sanki merasim kıtasına eleman arıyor. Evlerden ırak, sündürdükçe uzayan Arka Sokaklar dizisindeki tipleme için düşünülen ve binlerce kişinin katılırım dediği cenaze töreni gibi, bir etkinlik dahi yapacaklar da, işte çekiniyorlar. Ya Hodor, ateist veya Zerdüşt ise, gör cümbüşü, Reyiz, kızar, herkesi tefe koyar, maazallah. Memleket resmen yangın yeri, ülkenin doğusunda, birkaç ayda 11 bin daire yıkılmış, yakılmış, yok olmuş, insanlar ölüyor, gerçek insanlar, derdimize bak!

Şimdi efendim, tarihi işleri, epik hikâyeleri, fantastik ürünleri, çok severim. Ne çıkarsa bahtıma der, seyretmeyi denerim. Tolkien Amcamızın yarattığı “Orta Dünya”, çocuklar için oluşturulmuş Hobbit (1937) öyküsünü es geçerseniz, 1957 tarihli. Yani yaklaşık 60 yıllık bir destan bu, iyiler ve kötüler belli, griye pek yer yok, seks satar diye de cinselliğe yüklenilmemiş, karakterler özgün ve unutulmaz. Yani neymiş? Sezar’ın hakkını Sezar’a, Tolkien’in hakkını da Tolkien’e verecekmişiz. Hah! Zaten Game of Thrones’un yaratıcısı George R. R. Martin, Tolkien hayranıyım diyor, etkilendiğini, esinlendiğini ve öykündüğünü saklamıyor. Bu durumda sizlere ne oluyor? Neyse… Boş boş durmaktansa, üzerine düşünmek, kafa yormak, gidişata veya finale dair iddialar yumurtlamak iyidir, kafa açar.

Şimdi bizlere yeni pencereler açan Jules Verne ve H.G. Wells’i bu ortama katmadan, serüveni, kurgubilimi pek çözemeyiz. Jules Dedemiz, zaten malumunuz. Herbert George Wells Büyük Amcamız ise, Dünyaların Savaşı, Görünmez Adam, Dr. Moreau’nun Adası ve Zaman Makinesi ile gelecek kuşak yazarların resmen gözlerini açtı. Zaman Makinesi’ni okuyan biri, dediklerimi anlar, kimler etkilenmiş, nerelerde karşımıza çıkmış, anında onaylar. İlk bilimkurgu dergisini kuran Hugo Gernsback da yabana atılır bir büyüğümüz değildir ha, adını anmadan geçmeyelim.

Gelelim, 30 yaşında aramızdan ayrılan ve gencecik yaşında yeni bir dünya yaratan Robert E. Howard’a… O, Tanrı Crom’un afacan kulu Barbar Conan’ı, 1932’de yarattı. Yani neymiş? Tam 84 yıl önce, bakın Tolkien’den bile evvel, 26 yaşında bir genç adam, fantastik bir evrenin kapılarını açmış, sonuna kadar. Mitra, Isthar, Set, Ymir, bakınız tanrılar bile aklımda kalmış. Şunu bilin ki prensim diye başlayan efsane, sandaletli ayağıyla, tüm imparatorlukları çiğnemeye yemin etmiş, çelik bilekli bir yiğidi anlatır. Evet, hala en sevdiğim çizgi roman Conan’dır, kılıcıyla kesemediği hiçbir şeyden korkmayan deli adamdır. Bir başka düşün ve yazın devi Howard Phillips Lovecraft’ı da unutmayalım, hatırı kalır, ayıp olur.

Yukarıda bahsetmiştim, tarihi şeyleri severim, gerçek veya gerçeküstü fark etmez. Vikings dizisini de başladığı günden beri, takip ediyorum. Kral Ragnar Lothbrok ve onun çılgın maceralarını izlemek, hayli zevkli. Kuzeyli Barbarlar, Odin ve Valhalla aşkına Paris’i kuşatırken, gemilerini karadan yürüttüler. Güncel mevzu diye aklıma geldi, ooo gençler coştu, bir kısım, Fatih Sultan Mehmet Han’dan araklamışlar dedi, bir başka cenah, lan arkadaş, bu olay, İstanbul’un fethinden önceydi diye karşılık veriyor, ortalık panayır yeri, anlayacağınız. Seyredin işte canım be, sizler tarihçi değilsiniz, kurgusal bir şey üzerinden kavga çıkartmak da neyin nesi, belgesel olsa, hadi onu anlarım, kurgu bu, kurmaca yani, oturmuş birileri yazmış, biri çekmiş, birileri oynamış, bu kadar basit. Özetle; derdimizi seveyim.

Gelelim Yedi Krallığa ve meşhur Kışşşşş Geliyoooooo takıntısına… Yazın yediğin hurmalar, kışın nokta nokta tırmalar, en nihayetinde… Her türlü entrikayı ortaya dök, hile hurda can simidin olsun, sürekli plan yap, arkadan iş çevir, mikser gibi ortalığı karıştır, taht için yapmadığın pislik, kurmadığın tuzak kalmasın, sonra suçlu Ak Gezenler olsun… Bu Ak Yürüyenler tayfasına politik bir anlam yüklemeyeceğim, o devirde duble yol da yok zaten, Marmaray da namevcut… Eee o halde, ne duruyoruz, kefenleri giyelim, sandıklara tüneyelim. Şaka la şaka, neyse işte, bu garip elemanlar, bir tür üstün güçlü zombi özetle, başlarında da ulu lider Gece Kralı var (harbiden komedi gibi gardaşım, bu bizim boynuzlu kovboyumuz Kinowa’nın, reenkarnasyon ile atanmış hali be), etraflarında da tonla hareketli ceset ve istikamet tüm gezegen, yersen.

Kargalar, kuzgunlar, kurtlar, ejderhalar ise hayvanlar âlemi olarak, meseleye dâhil oluyorlar. Dalga mı geçiyorsun, adam mı seçiyorsun diye sorarsanız, alay sevmem, ironi bebeyimdir, mavra iyidir iyi derim. Yahu canım ciğerim, on dizi çekilecek konuyu ve karmaşayı, bir diziye yüklersen, tonla şeyi anlatmak isteyip, kırk küsur dakikadan oluşan 10 bölümcük halinde, zerk etmeye çabalarsan, bünye isyan eder, haliyle… Ya şunun süresini uzatın, ya da bölüm sayısını çoğaltın. Bazı bölümler iyi, diğerleri niye cacık gibi? Çünkü sığmıyorlar peliküle, kadrajdan taşıyorlar. Sırasını bekleyen kahramanlar ve anti-kahramanları unutuyorum bazen, bu kimdi be diyerek, kendimi dürtüyorum, yanıt yok. Milyonlarca dolar döküyorsun, mangırları ayakkabı kutusuna mı koyuyorsunuz nedir, bazı sahneler, amatörlükten kendini mıncıklıyor çünkü. Neymiş, ejderha göreceğiz diye, bekle dur! Hah! Bol bol meme, arada da pipi, seks, alkol, uyuşturucu ve rakın rol! Baştan dedik, siyaset meydanı gibi, yedi krallık, sonra gelsin politik manevralar, din, erk ve seks. Oh ne güzel! Benim için sorun yok, tribüne oynayan muhafazakâr cenahtan değilim, namus bekçisi hiç değilim, çok şükür.

Sonra iyi mi kötü mü olduklarına karar veremediğim Starklar, artık onların olmayan yuvaları Kıştepesi… Bu yılan hikâyesinin çıkış noktası… Kuzey’in hamisi bu arkadaşlar, sonra sur mu, duvar mı bir şey var, onun da gece nöbetçileri var, men in the black diyorum onlara, yani siyah giyen adamlar. Herkes hayatını yaşarken, gününü gün ederken, kafasına göre takılırken, nöbetçi ahalisi, bildiğiniz çile çekiyor, yabanileri uzak tutmaya didiniyor. Abooo yabaniler hep kötü, hep çirkin, yalana gel! Altın kalpli özgür halk bunlar, buldunuz zavallı yoksulları, ezin durun bakalım. Lakin fakirlerin de isyan hakkı var canım kardeşim, hatta devler de kadrolarında.

Elbette Jon Snow, bu şamatanın kilidi, sanırım herkesin yükünü, gönüllü üstlenmek gibi maharetleri mevcut, doğru yoldasın delikanlı, böyle de devam et. Westeros’un Demir Taht’ı, herkesin rüyası, çoğunun kâbusu, uğruna nice canlar yitti gitti, oluk oluk kan döküldü. Lanetli midir nedir? Lanisterler, tahtın sahibi, onlar zaten ayrı âlem. Ensest, hinlik, kötülük ne ararsan var (Tyrion Lannister, seni ayrı tutuyoruz birader, içli adamsın, saksısı çalışan adamsın). Targaryenler’i unuttum sanmayın, sevgili Khaleesi, Daenerys Targaryen, atalarının tahtını almadan huzura ermeyecek, o ejderhaların annesi, şimdi bir sürü lakabı var, tek tek sayamam, üşendim, kusura bakmayın. Baratheonlar, Greyjoy hanesi, Martell hanedanı, Tully sülalesi, Arryn ailesi, Lord Varys, Lord Petyr Baelish, Davos Seaworth… Of, of, of… Liste uzar gider, bu yazıya sığmaz.

Neyse sadede geleyim ve bağlayayım. Game of Thrones (GOT), epik fantezi ayağına, gündelik hayatı bize yediriyor, iyi de yapıyor. Dünyevi şeyler, zaten Ormanın Çocukları, ejderhalar, Ak Yürüyenler, devler, büyücüler, resmen destek ünitesi gibi, yardımcı kadrodalar, akıl çelmek dışında, bir hünerleri yok, yani mesele insanlara dair. Savaşlar, hırs, intikam, aşk, nefret, iktidar, hepsi biz doğanın bir numaralı düşmanı insanlara ait. Yüzüklerin Efendisi ise insanlar dışında diğer varlıklarıyla da ve elbette tanrılarıyla, mitolojik bir deneme, en nihayetinde. Tüm bunların müsebbibi Büyük İzmirli Homeros’tan başkası değildir, İlyada ve Odesa destanlarının derleyicisi abimiz olmasa, fantezi dünyamız bu denli çeşitli olmaz, kısır kalırdı. Hiç kuşkusuz. Tarihin Babası Bodrumlu Heredot, gücenir şimdi, onu da anımsatmamak olmaz. Özetle insanın, fantastik tutkusu, hayli eski, çok eski… Yani; Eski Mısır’a selam, Gılgamış’a da hürmetler!